YAP-BOZ SİSTEMİ

Yeni öğretim yılının tüm Eğitim camiasına hayırlı olmasını diliyorum öncelikle.

Umarım tüm Eğitim çalışanları ve öğrencilerimiz eğitim öğretim yılı boyunca sağlıklı ve başarılı günler geçirirler.

Tabi Sayın Bakan Ömer Dinçer’e ve ekibine de aynı dileklerimi iletiyor Allah kolaylık versin diyorum.

* * *

“MİLLÎ EĞİTİM BAKANLIĞININ TEŞKİLAT VE GÖREVLERİ HAKKINDA KANUN HÜKMÜNDE KARARNAME” nin yayınlanmasıyla birlikte Eğitim sisteminde birçok değişiklik oldu.Bu değişikliklerin bir kısmı elbette olumlu sonuçlar doğuracaktır ancak bazı değişikliklerin yeni sıkıntılar doğurması da kaçınılmazdır.
 
Aslında güzel ülkemizde bir çok alanda olduğu gibi Eğitimde de temel bir politika oluşturulamaması, her bakanla birlikte değişen uygulamalar en büyük sorun olarak duruyor karşımızda.
 
Bir ülkede değişmeyen yada üzerinde en az oynanan politikaların başında  Eğitim politikası olmalıdır.
 
Tabi ki bu “üzerinde az oynama” çağdaş, zamanla oluşan ihtiyaçlara yanıt verecek dinamik bir politika izlenmesin anlamına gelmez.
 
Ancak her bakanla birlikte değişen uygulamalar, birinin yaptığını diğerinin bozması, yap-boz tahtasına çevrilen Eğitim sistemi.
 
Sadece Sayın Dinçer için değil söylediklerim uzun zamandır Eğitim sistemine iyi niyetle hizmet etmek isteyen tüm siyasetçiler için geçerli.
 
Eğitim sisteminde “her yiğidin bir yoğurt yiyişi vardır” anlayışına yer yoktur.
 
Yangından mal kaçırır gibi alel acele hazırlanan “kanun hükmünde kararname”lerle sorunları çözeceğini sanmak en hafifinden kendini kandırmaktır.

Sadece kağıt üzerinde yapılan isim değişiklikleri ile uzun vadeli politika oluşturulamaz ve başarı sağlanamaz.
 
Eğitim sisteminde uzun vadeli planlamalar yapılmalı ,bakanlarla hatta hükümetlerle bile değişmeyen temel politikalar üretilmeli,gelenekler oluşturulmalı, anayasada değişmez maddeler olacaksa eğitimin temel politikaları olmalıdır.
 
Biz hâlâ yeni anayasa tartışmaları yaparken dünyanın en ileri demokrasilerinden biri olan İngiltere’de siyasetçiler yazılı bir anayasa olmadan ülkenin geleceğine yön veren politikaları üretiyorlar.Sadece bu örnek bile  yasalardan ziyade zihniyetin ,eğitim felsefesinin ve geleneklerin ne kadar önemli olduğunun bir kanıtıdır.
 
Gerçek bir eğitim planlaması yapılan çağdaş bir ülkede hem öğretmen açığı hem de atanamayan öğretmen fazlası olmaz.Devlet ticari işletme mantığıyla eğitime yaklaşamaz.Öğretmen fazlası var diyerek durumdan faydalanıp asgari ücretle öğretmen çalıştırmaz.
 
Ve 700 bin öğretmenin durumunda hiçbir iyileşme yapmadan sadece üst düzey yöneticilerin maddi sorunlarını çözerek hiçbir sonuca ulaşamaz.
 
Halka “kayıt parası vermeyin” deyip okul yöneticilerine “başınızın çaresine bakın” demek, bir önceki bakanın verdiği öğretmen atama sözü için özür dilemek çözümse o koltuğa kimi oturtsanız bu işi yapar.

Kısaca özetlemek gerekirse artık Eğitim sisteminde yap-boz uygulamaları sona ermeli öğrenciler ve eğitimciler üzerinde deneysel çalışmalardan vazgeçilmelidir.

Bunu sağlamanın yolu ortak akıl, uzlaşma, adalet  ve elbette çok çalışmaktır.